Alexander Lefére
Slagwerk (vooral pauken) Lid sinds 2018
Ik ben oorspronkelijk afkomstig uit de verre Westhoek, maar sinds 2015 een trotse inwoner van Deinze! Die verhuis gaf me de kans om een langgekoesterde droom waar te maken: slagwerklessen volgen aan KADE. Na drie jaar was ik klaar voor de sprong naar Harmonieorkest Deinze. Naast muzikant ben ik intussen ook bestuurslid, webmaster, grafisch ontwerper én verantwoordelijke voor de drumband – ik ben dus nogal graag bezig!
In mijn vrije tijd trek ik er graag op uit met de fiets of ga ik wandelen. Ik was ook lange tijd vrijwilliger in een dierenasiel (eerst in Ieper en daarna in Gent). Door schouderproblemen had ik even een pauze moeten nemen als muzikant en helaas ook als vrijwilliger. Ondertussen ben ik terug van de partij om te musiceren, wie weet ga ik ook wel nog eens terug naar Dierenasiel Gent!
Verder werk ik al sinds 2013 als Senior Consultant bij Sofico in Zwijnaarde, een bedrijf dat software heeft ontwikkeld voor leasingsmaatschappijen en waar ik vooral expertise heb in het boekhoudgedeelte. Mijn IT- en autokriebels neem ik ook mee naar huis; ik ben enorm gefascineerd door de autowereld, smart home automatisaties en de evolutie van AI.
Favoriete herinnering aan HOD: Dat zijn ongetwijfeld de avondactiviteiten tijdens de repetitieweekends! Zeker de momenten waarop we in groepjes tegen elkaar strijden. Als fanatiek liefhebber van gezelschapsspellen (zoals Ticket to Ride, Rummikub of Exploding Kittens) ben ik op dat soort momenten helemaal in mijn element.
Favoriete muziekstuk/genre: Ik ben enorm gefascineerd door grootse filmmuziek, zoals de werken van Hans Zimmer. Geef mij maar zwaar koper en krachtig slagwerk! Het is niet evident om één favoriet stuk te kiezen uit ons ruime repertoire, maar als ik dan toch moet kiezen, ga ik resoluut voor The Ghost Ship van José Alberto Pina.
“Het leven is als een pauk: soms moet je er een flinke klap op geven om gehoord te worden, maar de kunst zit hem in de stemming! PS: En wat dat stereotype over paukenisten betreft: dat we stiekem denken dat we de dirigent zijn? Ik noem dat liever 'het proactief ondersteunen van de muzikale leiding met dramatische flair'. Iemand moet die grootse inzetten toch visueel kracht bijzetten met een dramatisch gebaar? 😉”